DARE : 誰

คราวก่อนกลัวโชคหมด ...

โชคมันมาอีกแล้วหละ...
แต่ไม่รู้จะเรียกโชคดีหรือโชคร้ายแฮะ

ไปสัมภาษณ์งานมา
เป็นโรงงานที่นิคมไฮเทค ... แต่จะให้ไปทำที่โรจนะสอง....

ไปสัมภาษณ์ด้วยความรู้สึกก้ำกึ่ง
ยังไม่อยากทำงานตอนนี้ ยังสนุกกับสังคมตอนนี้
แต่อยากได้เงิน อยากเก็บตังไว้เที่ยว

หลายสิ่ง

คราวก่อนไปสัมภาษณ์เลขา ไม่อยากทำมาก เรียกเงินสูงๆ ตอบคำถามกวนๆ
ก็ไม่ได้

คราวนี้ไป ตอบตามปกติ เพราะคิดว่า เขาอาจจะไม่เอาก็ได้

ไปถึง ทำข้อสอบ .... มีเวลากำหนด เร่งยิก ลายมือก็ห่วยอยู่แล้ว
แปลก็ไม่ค่อยเอาอ่าวด้วย รู้ว่าผิดบ้าง ไม่เพราะบ้าง ช่างแม่ง...

นั่งรอ สองชม. .....พอดีมีแขกมา ประธานไปรับหน้าแขกอยู่

เข้าตอนสัมภาษณ์ ตื่นเต้นมาก (แหงสิ ให้กุรอขนาดนั้น ที่เตรียมไว้ลืมหมด)
ตอบผิดๆถูกๆ ถามภาษาปะกิต ตอบแทบไม่ได้เลย
แต่ภาษาญี่ปุ่นยังคล่องปรื๋อ ...
ได้คำชมว่า สำเนียง เสียง สวยงามมากด้วย (อุทซึคุชี่ฮิทสึอง) แอบดีใจ

กลับออกมา ก็ว่าห้าสิบห้าสิบ
พยายามคิดว่า เขาคงไม่เอาๆ
พ่อกับแม่ฟังที่ตอบ แล้วเชื่อกันว่าเราจะได้

มายก๊อด.... ถึงขั้นขับรถเลยไปดูโรจจนะไว้ก่อน
แม่เจ้า ..... กันดาร ห่างไกล หลายสิ่ง ....

นั่งรถกลับบ้าน
รีครูทโทรมาถาม พร้อมทำงานวันไหน ที่บริษัทสนใจเรา ...
ชิบ....

นี่โชคดีหรือโชคร้ายวะ?

ก็อยากได้หรอกนะ เงินน่ะ .... แต่ชีวิตอิสระของกุล่ะ?

เฮ้อ ...