DARE : โดดเดี่้ยว in Japan

จัดเข้าเป็นหมวดหมู่ไดอารี่ แต่ก็ขึ้นเป็นเรคอม
(เพื่ออะไรวะ? ไม่ได้รายงานอะไรซะหน่อย)

งานนี้ จัดที่โยโยกิโคเอ็น
หรือสวนสาธารณะโยโยกิ
สรุป โคเอ็นคือสวนสาธารณะนั่นเอง
(ช่วงนี้ ภาษาญี่ปุ่นสอนน้องบ่อยจัง)
จัดเป็นเวลาสองวัน
เสาร์อาทิตย์ ค่ะ

ปีที่แล้วไปในฐานะคนเดินเที่ยวงาน
ปีนี้ไปในฐานะคนทำงาน
รับจ๊อบทำงานพิเศษมาน่ะ
ไปช่วยขายอาหารที่บูทของร้าน "ชาวไทย"
เหนื่อยชิบ...

วันแรก สิบ
ฝนตกแต่เช้าเลย
เราก็กางร่ม แต่งหญิงไป

(ทำไม ... หน้าบานเหียกแบบนี้คะ? กระเทยคุง)
ส่วนนี้ถ่ายหลังจากกลับจากงาน
ท่ากูช่างกระเทยได้ใจ

(ถ่ายในห้อง มีเจเล่ติดอยู่แว่บๆ)

ไปถึงได้กินข้าวก่อนเลย
อยากร้องไห้ ... ข้าวหอมมะลิอ่ะ ฮือๆ
อร่อย .. แต่ทั้งแกงเขียวหวาน ทั้งกะเพรา... น้ำมันทั้งนั้นเลย
ถ่ายมาตอนกินไปซักพักแล้ว

เปลี่ยนชุดเป็นสีชมพูแป๊นแล๋น เด่นดี
แต่หน้ากุเป็ดจังวะ...

อันนี้รูปเต็มตัว...
ถ่ายที่ห้องน้ำของโยโยกิโคเอ็น
กระจก .. ไม่สิ มันฉาบแค่ตะกั่วไว้ ช่างไม่เห็นอะไรบ้างเลย
จะถ่ายมาทำไมวะ...
(ยิ่งกว่านั้น จะโชว์ทำไมวะ)

เนื่องจากไปกันเป็นสิบ ก็มีการแบ่งงาน
ตอนแรกได้รับมอบหมายให้ขายสาคู
โอ้ว .. ช่างดูน่ารัก
แต่เอาเข้าจริง ตอนนั้นมันยังไม่ใช่เวลาขาย
เราเลยถูกส่งตัวไปยังรถตู้ปริศนา เพื่อ .. เพื่อ.. เพื่อ..
เพื่อเสียบเกี๊ยวกะทอดมัน

งื้ออออออออออออออออออ
หน่วยเสียบ(?)มีกลุ่มเราสี่คน กับพี่ที่ร้านอีกคนนึง
ไม่มีรูปเพราะหนาวสั่นจนไม่มีอารมณ์ถ่าย
คิดดู ให้ไปห่อเกี๊ยวลูกชิ้นปลาเสียบไม้ กับทอดมันปลาเสียบไม้...
ซึ่ง .. ซึ่ง ซึ่ง..
มันเป็นทอดมันแช่แข็ง มือเย็นโคตร
แล้วรถตู้อ่ะ มีน้ำแข็งไว้ข้างในเพื่อโมยาชิคุง(ถั่วงอก)
ไอมันก็ระเหยออกมา
ข้างนอกฝนก็ตก
แม่ง ... จะแข็งตาย
บ่ายสองเกือบบ่ายสาม ไปกินข้าวท่ามกลางสายฝน
แล้วกลับมาโรงงานนรกต่อ
เฮือก
ทำไปจนเกือบสองทุ่มก็ได้เวลาเลิก
ได้กินข้าวเย็นอีกมื้อ

ขากลับแวะฮาราจุกุ พาเพื่อนไปดูร้านขายเสื้อแจ็กเก็ต..
แล้วแวะซื้อเครปกิน
อายเคยบอกว่า มีร้านเครปที่คนขายหล่อ
ตอนไปแม่ง ปิดไปซะสองร้าน
เลยกินกะร้านที่คนขายผู้หญิง เจาะปากทำสี แนวดีว่ะ...

เสร็จก็กลับหอ ฝนก็ตก
เพื่อนๆนั่งแท็กซี่ อิชั้นงก เดินกลับ
เดินตากฝน มะล่อกมะแล่ก
เท้าก็เปียก เพราะชื้นจากในรถตู้
กลับถึงห้อง ... เท้าแบบขาวซีดเลย
เจ็บปวด .. จะไม่อาบน้ำก็ไม่ได้ ... หมักหมม
เพื่อนมานอนค้างห้อง เลยได้จัดห้องอีกนิดนึง
ได้คุยกะมันด้วย สบายใจดีเหมือนกันหละ

วันต่อมา สิบเอ็ด
ฝนยังคงตกอยู่ มีงานสองวันตกสองวันเลย
คราวนี้ใส่แว่นละ .. แมนไปก็ได้วะ

(แมนจริงๆด้วย...)

มีเวลาเพราะไปเร็ว ถ่ายกะป้ายเข้างานหน่อย

วันนี้เสื้อสีแดง
ใส่เสื้อแบบผู้หญิงแล้ว ... ก็ยังคงแมน
เอาไปเลยสามรูป
  
(หนุ่มแว่นมันได้ใจว่ะ)
((รูปแรกมีหน้าอก รูปสุดท้ายทำไมแบนงั้นอ่ะ?))

วันนี้ตอนแรกเขาจะให้เปลี่ยนกัน
สี่คนรถตู้มาทำที่ร้าน หาคนไปเปลี่ยน
แต่ไปๆมาๆ ... ก็ไปทำเหมือนเดิมอีก
แต่ทำได้ไม่นาน ก็โดนเรียกตัวให้ไปทำที่ร้าน
ตอนแรกใส่ผักในก๋วยเตี๊ยว
เปลี่ยนไปใส่หลอดน้ำสาคู ไปตักข้าว ไปตักไข่
เปลี่ยนไปเรื่อย
สนุกดีทำที่ร้าน .. มีโอกาสได้มองลูกค้า ...
ซึ่ง .. หาหล่อๆยากมาก ที่มาก็เดินจับมือมากะสาวอีก ชิ..
แล้วก็เวียนไปเสียบทอดมันอีก..

มีช่วงที่ไปทิ้งขยะ ตอนนั้นโปเตโต้เล่น
(ศิลปินไทยที่ไปมี ญาญ่าหญิง , อ๊อฟปองศํกดิ์ .โปเตโต้)
แอบเดินๆไปดู
แหม โยกกระจาย เราก็ตะโกนไป "รักมือกลอง"
จากลิบๆ .. ใครจะได้ยินวะเนี่ย

(โคตรไกล)

ดูไม่ได้เลย เพราะเสื้อมันเด่น เด๊ยวโดนหาว่าโดดงาน
เลยกลับไปทำต่อ
เรียกลูกค้าสุดๆ คอแห้งไปเลย

เลิกงานก็เปลี่ยนชุด
วันนี้มีทั้งช่วงฝนตกแล้วก็แดดออก
ไม่มีเวลากินข้าวเลย
จนเลิกสองทุ่มกว่า ถึงได้กิน
อันนี้รูปร้าน ถ่ายตอนเลิกงานเรียบร้อย กำลังเก็บของ

(เห็นคนยืนหน้าร้านนั้น ไม่ใช่ลูกค้า แต่เป็นเพื่อนๆที่ไปทำด้วยกัน)
รอสิ่งนี้

เงินนนนนนนนนนนนนนนนน
จำนวนสองหมื่นเยน
(หกพันบาทโดยประมาณ สองวันเท่าเงินเดือนบางคนเลยมั๊ง)

ถ่ายกะหน้าร้านก่อนกลับ

เหนื่อยโคตร

ขากลับ ตรงดิ่งกลับสถานีเลย
แวะซื้อของนิดหน่อย
มีเงินในมือแล้วนี่ วะฮ่าฮ่า

จากนั้นไปกินเหล้าต่อ หึหึหึ เงินนี่มันหายากแต่ใช้ง่ายจังวะ
ไม่พอกินแม่งสองร้านด้วยนะ
ร้านแรกหน้าประมาณนี้
กินค็อกเทลไป

(ตามันแอบเยิ้มๆ จิงๆเพราะกุเหนื่อย)

พอออกจากร้านแรก บังเอิ๊ญบังเอิญเจอรุ่นน้อง
ชวนเข้าร้านที่สองเลย
เอารูปนี้ไปซะ

ร้านที่สองมีโต๊ะบิลเลียดด้วย
ไปลองเล่นดู ... ยากแฮะ
กินค็อกเทลอีกแหละ แต่แรง ..
ปวดหัวเลย
ไม่ชอบเลย ถ้าเมาแล้วโลกหมุนมันก็ดีนะ ชอบ
แต่ถ้าเมาแล้วปวดหัวนี่ไม่เอาด้วยละ

วันนี้เพื่อนก็มาค้างอีกคน
ขนาดเราว่าเราเมาๆ
แม่งยังหลับช้ากว่ามัน ได้ยินเสียงมันกรนเลย

งานไทยเฟสของเราปีนี้ก็จบลงด้วยประการชะนี เอ๊ย ชะนี้

ถ้ามาเป็นคนเดินเที่ยวคงสนุก..หรือเปล่า
ฝนตกแบบนี้ไม่มาแน่เลยชั้นน่ะ
แต่งานโดยรวมก็คนเยอะดี
เจอคนไทยเยอะแยะเลย
ได้กินอาหารไทยด้วย
มีความสุขเหมือนกันนะ